کوثر/ از ترس دیر رسیدن، لباس پوشیدن و حتی انتخاب غذای بچهها، گاهی آنقدر به آنها تذکر میدهیم که یادمان میرود قرار نیست همه چیز همیشه طبق میل ما پیش برود!
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی کوثر، هیچ پدر و مادری از تذکردادن لذت نمیبرند! مشکل اینجاست که ما روش دیگری جز «بکن، نکن» و کنترل دائمی بلد نیستیم. اما به گفته مطهره زمانیان، کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی و کارشناسی ارشد پرستاری، راهکارهای زیر میتوانند به والدین در مدیریت رفتارهای کنترلگرانه کمک کنند:
۱. قبل از کنترل کودک، اضطراب خودتان را شناسایی کنید!
هر بار که احساس کردید باید به کودک تذکر بدهید، کاری را به او تحمیل کنید یا همه چیز را مطابق میل خودتان پیش ببرید، چند ثانیه مکث کنید و از خودتان بپرسید:
- الان دقیقاً از چه چیزی میترسم؟
- اگر این کار را مطابق خواسته من انجام ندهد، چه اتفاقی میافتد؟
- آیا واقعاً خطری وجود دارد یا فقط با متفاوتبودن رفتار کودک مضطرب شدهام؟
مثلاً مادری که مدام به کودک میگوید «لباست را بپوش، دیر شد، زود باش»، ممکن است در لایه عمیقتر از قضاوت دیگران، دیر رسیدن یا بههمریختن برنامه خودش مضطرب باشد.
قرار نیست هر اضطرابی را با تغییر رفتار کودک برطرف کنیم.
۲. قانون مکث ۳۰ ثانیهای را اجرا کنید
قبل از هر دستور، تهدید، تذکر یا دخالت غیرضروری، ۳۰ ثانیه مکث کنید.
در این فاصله:
- سه نفس آهسته و عمیق بکشید.
- شانهها و فک خودتان را رها کنید.
- اجازه بدهید شدت هیجانتان کمی پایین بیاید.
- بعد تصمیم بگیرید آیا واقعاً لازم است مداخله کنید یا نه.
هدف این است که فاصلهای بین احساس اضطراب و واکنش کنترلگرانه ایجاد کنید.
۳. از خودتان بپرسید: خطر واقعی یا تفاوت در انتخاب؟
والدین کنترلگر گاهی تفاوت سلیقه و انتخاب کودک را با خطر اشتباه میگیرند.
مثلاً:
- کودک میخواهد لباس متفاوتی بپوشد.
- میخواهد بازی را به شیوه خودش انجام بدهد.
- در غذا خوردن سرعت متفاوتی دارد.
- برای انجام تکالیف روش متفاوتی انتخاب میکند.
از خودتان بپرسید:
آیا این انتخاب واقعاً به کودک آسیب میزند یا فقط با استانداردهای من متفاوت است؟
اگر خطری وجود ندارد، اجازه بدهید کودک تجربه کند و انتخاب داشته باشد.
۴. تمرین تحمل عدم قطعیت
یکی از ریشههای مهم کنترلگری، ناتوانی در تحمل ابهام و پیشبینیناپذیری است.
والد میخواهد مطمئن باشد کودک اشتباه نمیکند، شکست نمیخورد، ناراحت نمیشود و همیشه بهترین انتخاب را انجام میدهد.
اما رشد کودک بدون تجربه کردن، آزمون و خطا و حتی اشتباه کردن ممکن نیست.
یک تمرین ساده:
هر روز یک موقعیت کوچک را انتخاب کنید که در آن به کودک اجازه بدهید بدون دخالت شما تصمیم بگیرد؛ البته در محدوده ایمن و متناسب با سنش.
مثلاً انتخاب بازی، رنگ لباس یا ترتیب انجام دو فعالیت.
۵. مسئولیت اضطراب خودتان را به کودک واگذار نکنید
وقتی مادر مضطرب است، ممکن است از کودک بخواهد:
- همیشه حرفشنوی داشته باشد.
- اشتباه نکند.
- ناراحتش نکند.
- مطابق انتظاراتش رفتار کند.
درحالیکه وظیفه والد این است که برای تنظیم هیجانات خودش مسئولیتپذیر باشد، نه اینکه با محدود کردن کودک به آرامش برسد.
به خاطر بسپارید:
«کودک مسئول آرام کردن اضطراب والد نیست.»
انتهای پیام/
نظر شما