به گزارش پایگاه خبری و رسانه‌ای حوزه‌های علمیه خواهران، وقتی بعد از یک روز طولانی و پر از دغدغه‌های معیشتی و ترافیک سنگین به خانه می‌رسید، شاید راحت‌ترین کار این باشد که یک گوشی هوشمند دست فرزندتان بدهید تا برای چند ساعت سکوت در خانه برقرار شود.هیچ‌کس شما را برای این انتخاب سرزنش نمی‌کند؛ شما هم حق دارید خسته باشید و به دنبال لحظه‌ای آرامش بگردید. اما در درون همین بچه‌های کوچک که گوشه مبل کز کرده‌اند و مسخ تصاویر تند و رنگارنگ شده‌اند، ظرفیت‌های عظیمی از خلاقیت، تفکر و بزرگی نهفته است که با هر ساعتخیره‌شدن بهصفحه‌نمایش، قدمی به عقب می‌رود. امروز در دنیا موجی به راه افتاده که خانواده‌ها را به سمت الگوهای گذشته و تربیت بدون اینترنت سوق می‌دهد؛ الگویی که در آن کودک یاد می‌گیردبا حوصله سررفتن کنار بیاید، صبوری کند و ظرفیت‌های درونی خودش را بشناسد.

پیامبر مهربانی‌ها در توصیه‌ای دقیق می‌فرمایند فرزندان خود را گرامی بدارید و آداب و مهارت‌های زندگی را به بهترین شکل در آن‌ها پرورش دهید(مکارم‌الاخلاق، ص ۲۲۲). در تأیید همین حکمت ریشه‌دار، امروز روان‌شناسی ثابت کرده است که رهاکردن کودک در فضای مجازی دقیقاً نقطه مقابل این کرامت و پرورش است. جاناتان هایدت، روان‌شناس اجتماعی در کتاب معروف «نسل مضطرب» به‌خوبی نشان می‌دهد که چگونه ابزارهای دیجیتال عاملیت، خلاقیت و اعتمادبه‌نفس کودکان را می‌بلعند و آن‌ها را به مصرف‌کنندگانی منفعل تبدیل می‌کنند. گرامی داشتن کودک در دنیای امروز، یعنی بازگرداندن او به دنیای واقعی و فرصت دادن برای تجربه شکست، پیروزی و حتی بی‌حوصلگی. برای اجرای این الگو در خانه‌های امروزی، نیازی به کارهای عجیب نیست؛ کافی است چند گام ساده را امتحان کنید:

آغوش باز برای بی‌حوصلگی و کشف خود

وقتی کودک شما می‌گوید حوصله‌ام سر رفته، نیازی نیست بلافاصله با روشن‌کردن تلویزیون یا دادن تبلت او را نجات دهید. در دهه‌های گذشته بچه‌ها با همین بی‌حوصلگی‌ها مجبور می‌شدند از چند پشتی خانگی و چادرنماز مادر برای خودشان قلعه بسازند. به او حق بدهید که کلافه شود اما اجازه دهید مغزش برای خروج از این کلافگی تلاش کند. این همان لحظه‌ای است که موتور خلاقیت روشن می‌شود و کودک می‌فهمد که خودش توانایی ساختن لحظاتش را دارد.

ابزارهای جایگزین در مسیر تربیت بدون اینترنت

برای اجرای موفق تربیت بدون اینترنت باید جایگزین‌های ملموس در خانه داشته باشید. کتاب‌های داستان، پازل‌های چند صد تکه، بازی‌های فکری رومیزی، لگو و حتی وسایل ساده‌ای مثل خمیربازی می‌توانند ساعت‌ها ذهن کودک را به شکلی سازنده درگیر کنند. سبدی از این وسایل را در دسترس او قرار دهید. وقتی دست‌های کودک به‌جای لمس یک شیشه تخت، بافت‌های مختلف و حجم‌ها را لمس می‌کند، مسیرهای عصبی جدیدی در مغزش شکل می‌گیرد که او را برای حل مسائل پیچیده آینده آماده می‌سازد.

مشارکت‌دادن کودکان در جریان واقعی زندگی

یکی از اصیل‌ترین راه‌ها برای شخصیت دادن به بچه‌ها، دخالت‌دادن آن‌ها در کارهای روزمره است. بگذارید در شستن میوه‌ها، پختن یک کیک ساده، پهن کردن لباس‌ها یا مرتب‌کردن گلدان‌های حیاط به شما کمک کنند. شاید در ابتدا کمی کار شما را کند کنند، اما پیامی که به آن‌ها منتقل می‌کنید بی‌نهایت ارزشمند است: تو موجودی توانمند، مؤثر و مهم در این خانه هستی. این احساس پویایی و ارزشمندی هرگز با تماشای ویدئوهای کوتاه در شبکه‌های اجتماعی به دست نمی‌آید.

پیاده‌کردن این سبک از زندگی در روزهای اول قطعاً با مقاومت و بهانه‌گیری بچه‌ها همراه خواهد بود و انرژی مضاعفی از شما می‌گیرد. اما شما به‌عنوان والدین، سکان‌دار این کشتی هستید. وقتی با آرامش و اقتدار در کنارشان بایستید و به‌جای فرار از چالش‌ها با هم دنیای واقعی را بسازید، طعم شیرین تربیت بدون اینترنت را خواهید چشید؛ طعمی که نتیجه‌اش داشتن فرزندانی صبور و توانمند است که آماده‌اند روی پای خود بایستند و بارهای بزرگی را در آینده به دوش بکشند.

انتهای پیام/