چگونه با چند جمله کوتاه و سنجیده، جلوی دخالت‌های خانوادگی را بگیریم، از همسرمان حمایت کنیم و به جای تشدید اختلاف‌ها، امنیت و آرامش را به رابطه زناشویی برگردانیم؟!
به گزارش پایگاه خبری و رسانه‌ای حوزه‌های علمیه خواهران، یکی از پرتکرارترین چالش‌هایی که زوج‌های جوان با آن دست‌وپنج نرم می‌کنند، نحوه مدیریت روابط با خانواده همسر است. در بسیاری از خانه‌ها، این موضوع به یک میدان مین تبدیل شده که کوچک‌ترین اشتباه در آن، می‌تواند منجر به تنش‌های طولانی‌مدت شود. «زهرا نوری»، زوج‌درمانگر بالینی، با نقد رویکردهای افراطی (مانند قطع رابطه یا دعواهای خانوادگی)، راهکاری میانه و هوشمندانه پیشنهاد می‌دهد که نه فرزندِ ناخلف بودن را تأیید می‌کند و نه همسرِ تنها ماندن را.
حمایت از همسر به معنای حق دادن مطلق نیست
بسیاری تصور می‌کنند حمایت از همسر، یعنی در هر شرایطی، حتی اگر حق با او نباشد، جانبش را بگیرند و مقابل خانواده بایستند. نوری این باور را اشتباه می‌داند و توضیح می‌دهد: «حمایت از همسر یعنی چه؟ یعنی هر حرفی زد، بگویی حق با توئه؟ نه. یعنی با خانواده‌ات دعوا کنی؟ نه. یعنی رفت‌وآمدت را قطع کنی؟ اصلاً.»
از نظر این درمانگر، «حمایت سالم» چارچوب مشخصی دارد: «جلوی جمع اجازه ندهی همسرت تحقیر شود، اختلافات دونفره‌تان را همان‌جا باز نکنی و اگر با همسرت مخالفی، حتماً آن را در خلوت و بعداً مطرح کنی.» او تأکید می‌کند که رسیدن به این تعادل، شدنی است: «تو می‌توانی هم فرزند محترمی برای خانواده‌ات باشی، هم همسر امنی برای شریک زندگی‌ات. قرار نیست یکی را انتخاب کنی؛ فقط باید جایگاه هر کدام را بلد باشی.»
وقتی همسر یا خانواده‌تان از خط قرمز عبور می‌کنند
نوری معتقد است که هنگام بروز اختلاف با خانواده همسر، نیازی به راه انداختن دعواهای بزرگ نیست. او به جای واکنش‌های هیجانی، «قاطعیتِ محترمانه» را پیشنهاد می‌دهد:
«اگر خانواده‌ات حرفی زدند که همسرت را ناراحت کرد، کوتاه و محترمانه بگو: مامان جان، می‌دانم نگرانید ولی درباره‌ی تربیت بچه، خودمان تصمیم می‌گیریم. یا: لطفاً همسرم را با کسی مقایسه نکنید.» او درباره مسائل شخصی نیز می‌گوید: «اگر موضوع شخصی بود، قاطعانه بگو: این مسئله بین خودمان است؛ دوست ندارم جلوی جمع درباره‌اش صحبت کنیم.»
به گفته این مشاور، نه سخنرانی لازم است و نه عصبانیت؛ همین چند جمله ساده به همسرتان پیام می‌دهد که: «تو را دیدم و قرار نیست اینجا تنها بمانی.»
هنر گفتگو؛ چگونه خواسته‌هایمان را مطرح کنیم؟
بسیاری از زوج‌ها، در لحظات تنش سکوت می‌کنند، اما وقتی به خانه می‌رسند، خشم فروخورده‌شان را سرِ همسر خالی می‌کنند. نوری برای این وضعیت یک الگوی رفتاری دقیق دارد: «بعد از مهمانی به همسرت نگو تو همیشه خانواده‌ات را به من ترجیح می‌دهی! این جمله کلی‌گویی و مخرب است. دقیق بگو چه اتفاقی افتاد: امشب وقتی خواهرت درباره کارم شوخی کرد و تو خندیدی، احساس کردم تنها ماندم. از تو انتظار دعوا نداشتم، فقط می‌خواستم بگویی این شوخی ادامه پیدا نکند.»
اختلاف زوج، خبر خانوادگی نیست
یکی از آسیب‌های جدی در زندگی زناشویی، بردنِ جزئیاتِ زندگی به بیرون از خانه است. نوری در این باره یک قانون طلایی دارد: «یادت باشد شما امشب دعوا می‌کنید و فردا آشتی می‌کنید، اما خانواده‌ای که فقط گلایه‌های همسرت را شنیده، به این راحتی دلش با تو صاف نمی‌شود.»
او تأکید می‌کند: «اختلاف زوج، خبر خانوادگی نیست. اگر پرسیدند، بگو: یه اختلافی داریم و خودمان حلش می‌کنیم. اگر کمک لازم داشته باشیم، از متخصص کمک می‌گیریم.» البته او یک استثنای حیاتی قائل است: «اگر پای خشونت، تهدید یا ناامنی در میان است، سکوت نکن؛ در آن شرایط، کمک گرفتن ضروری است.»
فرار از تله من یا خانواده‌ات؟
شاید شما هم تجربه کرده‌اید که وقتی از خانواده همسرتان انتقاد می‌کنید، بلافاصله با این پاسخ مواجه می‌شوید: «تو می‌خواهی من را از خانواده‌ام جدا کنی!»
نوری معتقد است که اینجا خطای شنیداری رخ می‌دهد. او توضیح می‌دهد: «تو می‌گویی لطفاً قبل از اینکه خانواده‌ات بیایند، با من هماهنگ کن؛ اما همسرت می‌شنود: خانواده‌ات نباید بیایند! تو درباره هماهنگی حرف می‌زنی، اما او فکر می‌کند خانواده‌اش را پس زده‌ای.»
راهکار پایانی این مشاور، شفاف‌سازیِ نیت است: «اگر حس می‌کنی همسرت منظورت را نمی‌فهمد، این جمله را به او بگو: من نمی‌خواهم بین من و خانواده‌ات یکی را انتخاب کنی. می‌خواهم وقتی حرف یا رفتاری ناراحتم می‌کند، مطمئن باشم من را تنها نمی‌گذاری. اگر هم با من مخالفی، بعداً دونفره درباره‌اش حرف می‌زنیم.»
این زوج‌درمانگر بالینی تأکید می‌کند که هدف نهایی، نه جنگیدن با خانواده‌ها، بلکه دیده و شنیده شدن در رابطه زناشویی است؛ خواسته‌ای که با کمی تغییر در لحن و انتخاب کلمات درست، به جای تبدیل شدن به دعوا، به امنیت منجر می‌شود.
انتهای پیام/
نظر شما