به گزارش پایگاه خبری و رسانه‌ای حوزه‌های علمیه خواهران/مازندران، آقای الله قلی مقصودی رزمنده دفاع مقدس در گفت‌وگویی با اشاره به ورود خود به جبهه در سن ۱۶ سالگی اظهار داشت که علی‌رغم عدم مخالفت پدر، مادرم به دلیل دلبستگی شدید به عنوان فرزند ارشد با اعزامم به شدت مخالفت می‌کرد. وی با بیان اینکه با منطق ادای تکلیف شرعی مادرش را متقاعد ساخته، افزود: به مادرم گفتم اگر ادعای محبت به حضرت امام (ره) را داریم، باید آن را در میدان عمل ثابت کنیم و پاسخ پاسخگویی به درگاه الهی چه خواهد بود؟ سرانجام پس از جلب رضایت قلبی او، در جمع باشکوه خانواده و بستگان در محل سپاه بابلسر حضور یافتم و در میان بدرقه پرشور مردم، با آرامش خاطر کامل عازم خطوط مقدم شدم.

آقای مقصودی در تشریح نحوه شکل‌گیری دوستی‌ها و روابط عاطفی در سنگرها تصریح کرد: پایه بسیاری از این رفاقت‌ها به دوران کودکی، هم‌بازی بودن و نیمکت‌های مدرسه بازمی‌گشت و همه ما تلاش می‌کردیم در خطوط نبرد نیز در کنار هم باشیم. وی خاطرنشان کرد که تنها عوامل اضطراری جنگ یا گذراندن دوره‌های فشرده آموزش تخصصی میان هم‌محلی‌ها فاصله می‌انداخت. با این حال، همان دوره‌های تخصصی نیز بستر مناسبی برای آشنایی و اخوت با دیگر جوانان غیور ایجاد می‌کرد و هم‌نشینی‌های مداوم زیر آتش، پیوندی استوار و ناگسستنی میان رزمندگان پدید می‌آورد.

وی با گرامیداشت یاد شهدای شاخص همچون محمود نوری، حسنعلی نانواکناری و منوچهر بلباسی، به ذکر سجایای اخلاقی آنان پرداخت و گفت: شهید نوری با وجود سن کم، تقیدی کم‌نظیر به اقامه نماز شب داشت و در بازار مرغابی‌فروشی با خوش‌خلقی و حُسن معاشرت شناخته می‌شد تا اینکه در عملیات والفجر ۸ به فیض شهادت نائل آمد. این رزمنده همچنین با مرور خاطره شهید بلباسی یادآور شد که او نمونه کاملی از حجب و وقار بود و پس از خاتمه عملیات والفجر ۸، با دشواری فراوان مرا در مقر توپخانه پیدا کرد و پس از طلب حلالیت، به لقاءالله پیوست؛ دیداری که گواهی از آگاهی او نسبت به لحظه عروجش بود.

این رزمنده وجود دلهره و اضطراب طبیعی در کوران بمباران و زیر آتش سهمگین دشمن را واقعیتی انکاناپذیر دانست و تأکید کرد: نکته اساسی نحوه مواجهه با این اضطراب بود؛ زیرا سختی‌های محاصره و معرکه نه تنها خللی در عزم ما وارد نمی‌کرد، بلکه توکل و تضرع به ذات باری‌تعالی را دوچندان می‌ساخت. وی با اشاره به تجربیات خطرناک خطوط مقدم افزود: معبری مشهور به «سه‌راه مرگ» وجود داشت که برای رزمندگان نماد خطر محض بود، اما بچه‌ها همواره با توسل به آیات الهی و زمزمه جمعی آیه شریفه «وَجَعَلْنَا»، آرامش باطنی یافته و از دل آتش با شجاعت عبور می‌کردند.

این پیشکسوت ایثارگر با تأکید بر اینکه سال‌های دفاع مقدس دوران انسان‌سازی، تهذیب نفس و شکوفایی ظرفیت‌های معنوی بود، نسل جوان را به بهره‌گیری از این سرمایه عظیم فراخواند.

وی در پیام پایانی خود به جوانان اضافه کرد: وصیت‌نامه‌ها و خاطرات ثبت‌شده رزمندگان، مصداق بارز کلام حضرت امام (ره) و چراغی روشن برای هدایت مسیر فردی و اجتماعی است. جوانان کشور باید قدر فرصت‌های تکرارنشدنی سنین جوانی را دانسته و با بازخوانی سیره خالصانه شهدا، از آموزه‌های ناب و اخلاقی آن دوران در جهت ساختن آینده‌ای درخشان استفاده کنند.

انتهای پیام/