به گزارش پایگاه خبری و رسانه‌ای حوزه‌های علمیه خواهران/مازندران، خانم فاطمه پورمهدی، مدیر مدرسه علمیه تخصصی حضرت خدیجه(س) بابل در نشستی اظهار کرد: امام حسن عسکری علیه‌السلام در شهر مدینه در سال ۲۳۲ هجری و در ۸ ربیع‌الثانی به دنیا آمدند و مادرشان «سلیل» یا «حُدیثه» یک زن مؤمنه و کنیز بود.

وی بیان کرد: امام حسن عسکری(ع) در کودکی همراه پدرشان امام هادی(ع) به شهر سامرا مهاجرت نمودند. سامرا در واقع شهر نظامی بود که نظامیان و خانواده‌های آنها زندگی می‌کردند و دولت عباسیان به خاطر اینکه امامان را تحت کنترل داشته باشند، آنان را از مدینه به سامرا تبعید نمود.

مدیر مدرسه علمیه تخصصی حضرت خدیجه(س) بابل افزود: یکی از کارهایی که امام هادی(ع) و سپس امام حسن عسکری(ع) انجام دادند، این بود که وکالت و پرورش وکیلان را به‌شدت رونق دادند؛ چون وکالت از زمان امام صادق(ع) شروع شد. ارتباط با وکیلان ابتدا به شکل شفاهی بود، ولی بعدها بیشتر نامه‌نگاری و کتبی می‌شد.

وی یادآوری کرد: امام حسن عسکری(ع) با اینکه بیشتر عمر خود را در سامرا گذراندند و ارتباطشان با گروه شیعیان بسیار کم بود، اما بیش از ۱۰۰ شاگرد برجسته تربیت نمودند که چهار نفر از آنان نایبان خاص آقا امام زمان(عج) شدند.

خانم پورمهدی افزود: امام ارتباط با مردم را توسط وکیلان انجام می‌دادند. وکلا افراد برجسته و مؤمنی بودند که بیشتر پل ارتباط بین امام و مردم و شیعیان بودند. بیشتر شیعیان در شهرهایی مثل بغداد، نیشابور، قم و مدینه زندگی می‌کردند و در شهرهای مختلف پراکنده بودند و امام در سامرا بود؛ به خاطر همین نیاز به وکیل داشت. وکیل‌پروری یکی از کارهایی بود که امامان دهم و یازدهم انجام دادند.

وی یکی دیگر از کارهای برجسته امام حسن عسکری(ع) را تقیه دانست و گفت: ایشان وقتی برای وکلایش نامه می‌نوشت و جواب نامه آنها را می‌داد، اسامی آنها را نمی‌آورد و اکثراً با لقب و کنیه آنها را خطاب می‌کرد. ایشان طبق همین تقیه با مؤمنان و شیعیان در ارتباط بود و مشکلات مادی و معنوی و سیاسی و اجتماعی آنها را برطرف می‌کرد.

مدیر مدرسه علمیه تخصصی حضرت خدیجه(س) بابل تصریح کرد: امام حسن عسکری(ع) در جو بسیار خفقان به امامت رسید، ولی با این حال از تکلیف و امامت دست نکشید و فعالیت بسیار زیادی انجام داد. از جمله کارهایی که حضرت امام حسن عسکری(ع) انجام داد، تقیه و حفظ جان خود و شیعیان و معرفی جانشین خود به شیعیان بود.

وی افزود: این اقدامات برای آن بود که اگر شیعیان به امام زمان(عج) دسترسی نداشتند، با مردم در ارتباط باشند. نامه‌نگاری‌هایی که انجام شد، آمادگی لازم را برای شیعیان برای ارتباط غیرحضوری با امام فراهم کرد تا به این وسیله جان امام زمان(عج) در امان باشد.

خانم پورمهدی با اشاره به فعالیت‌های علمی امام حسن عسکری(ع) گفت: حضرت امام حسن عسکری(ع) هم در نوشتار و هم کاردسازی و نقش‌آفرینی شاگردان و تشویق آنان به نگارش کتاب‌ها فعالیت داشتند. در زمان امام حسن عسکری(ع) بیش از ۱۱۸ عنوان کتاب از ۱۶ شاگرد به قلم تحریر درآمد.

وی اضافه کرد: امام، شیعیان را مسلح به غیبت کرد و آنان را واکسینه کرد تا بدنه شیعه به واسطه احتجاجات و مسائل علمی جبران گردد و مهم‌ترین نکات امام در زمان غیبت، جلوگیری از شبهات و پاسخ به مخالفین بود.

مدیر مدرسه علمیه تخصصی حضرت خدیجه(س) بابل ادامه داد: بشارتی که از طرف امام به مردم داده شد این بود که فرزندش به دنیا آمد و او در پرده غیبت به سر می‌برد تا زمانی که خداوند او را مهیای ظهور کند و هر کس در زمان غیبت از امام فاصله بگیرد، جز نادانان است.

وی در پایان گفت: امام حسن عسکری(ع) تأکید داشت که برای فرزندم غیبتی است طولانی که مردم در وجود او شک می‌کنند، مگر کسانی که خدا آنان را حفظ کند.

انتهای پیام/