شرح حکمت ۷۷ نهج‌البلاغه در جلسه اخلاق حوزه خواهران دورود

کوثر/ جلسه اخلاق هفتگی ویژه طلاب و عموم بانوان با محوریت شرح حکمت ۷۷ نهج‌البلاغه و تبیین آسیب‌شناسی دلبستگی به دنیا در مدرسه علمیه تخصصی حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها شهرستان دورود برگزار شد.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی کوثر در لرستان، جلسه اخلاق هفتگی ویژه طلاب و عموم بانوان با محوریت شرح حکمت ۷۷ نهج‌البلاغه و تبیین آسیب‌شناسی دلبستگی به دنیا در مدرسه علمیه تخصصی حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها شهرستان دورود با با حضور خانم مریم فلاحی، از اساتید حوزه علمیه، برگزار و در آن مباحثی پیرامون نسبت انسان با دنیا، تفکیک میان بهره‌مندی و دلبستگی، و ویژگی‌های اهل دنیا از منظر روایات مطرح شد.

خانم فلاحی سخنان خود را با این پرسش کلیدی آغاز کرد که «بالاخره ما به دنیا احتیاج داریم یا نه؟» ایشان با اشاره به پیشینه این مبحث در متون دینی و وجود دو گونه نگاه در قرآن کریم نسبت به دنیا — که از سویی آن را «متاع»، «زینت» و «بازیچه» می‌شمارد و از سوی دیگر «طلب دنیا» را بخشی از حیات مؤمن و مقدمه آخرت می‌داند — تصریح کردند که روبه‌رو شدن با این نگاه دوگانه، پیش‌نیاز فهم درست حکمت ۷۷ نهج‌البلاغه است.

مدرس حوزه با استناد به روایت مشهور «حبُّ الدنیا رأسُ کلِّ خطیئة»، تأکید کرد که دوست داشتن دنیا ریشه هر کار بدی است؛ اما این دوستی به‌معنای صرف بهره‌مندی از نعمت‌های الهی نیست، بلکه آنچه نکوهیده است، دلبستگی و تعلق قلبی به دنیاست. ایشان برای تبیین این تفکیک، از تمثیل «مسافرخانه» بهره گرفتند و بیان کردند که انسان‌ها در مسافرخانه‌ای به سر می‌برند که زمان خروج از آن نامشخص است.

وی افزود: بر اساس این تمثیل، سه نتیجه مهم شامل تفکیک استفاده از دلبستگی (مسافر از مسافرخانه استفاده می‌کند اما دل به آن نمی‌بندد)، نامعلوم بودن زمان رحیل (که انسان را به آمادگی دائمی فرا می‌خواند و از تسویف و به تأخیر انداختن بازمی‌دارد) و نسبی بودن حرص بشری (که نگاه مؤمنانه آن را در چارچوب مسافر بودن مهار می‌کند) تبیین شد.

خانم فلاحی در ادامه، با اشاره به نکات ظریف روایی اضافه کرد: آرامش در دنیا آفریده نشده و دنیا به‌سرشت خود ظرفیت اعطای آرامش حقیقی را ندارد؛ چرا که آرامش متعلق به ساحت دیگری است و بر اساس آیه «أَلَا بِذِکْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ»، کسی که آرامش را در دنیا و انباشت امکانات جست‌وجو کند، به سرابی می‌رسد که هرچه پیش رود تشنه‌تر می‌شود. ثمره عملی این باور آن است که صرف دانستن حقیقت مسافرخانه بودن دنیا کافی نیست، بلکه رهایی‌بخش، «باور» و «التزام قلبی» به آن است.

استاد حوزه در بخش پایانی سخنان خود با استناد به حدیث معراج، ویژگی‌های اهل دنیا را برشمرد و پرگویی (زیاد حرف زدن به دلیل اشتغال ذهن به امور بی‌فایده و غفلت از یاد خدا)، خواب فراوان (موجب تباهی عمر و سرمایه انسان) و پرخوری (سنگین شدن جسم و روح و دوری از معارف الهی) را سه نشانه اصلی اهل دنیا معرفی کرد.

وی در جمع‌بندی تأکید کرد: محور مشترک هر سه ویژگی «زیاده‌روی» است و اهل دنیا کسانی‌اند که در لذت‌های زودگذر از حد می‌گذرند و همین زیاده‌روی، نشانه دلبستگی آنان به دنیاست.

انتهای پیام/

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha