صفحهٔ گوشی را باز میکنید؛ مادری خندان با خانهای مرتب، وعدههای غذایی خلاقانه و سالم برای کودک، لباسی آراسته و آرامشی عمیق در حال بازی با فرزندش است.
به گزارش پایگاه خبری و رسانهای حوزههای علمیه خواهران، صفحهٔ گوشی را باز میکنید؛ مادری خندان با خانهای مرتب، وعدههای غذایی خلاقانه و سالم برای کودک، لباسی آراسته و آرامشی عمیق در حال بازی با فرزندش است. در همان لحظه، شما میان کارهای ناتمام خانه، خستگی جسمی و گریه یا بهانهگیری کودکتان نشستهاید. صدایی آرام در درونتان زمزمه میکند: «چرا من نمیتوانم اینقدر آرام و موفق باشم؟ نکند مادر بدی هستم؟»
تصاویری که هر روز در شبکههای اجتماعی و رسانهها از «مادری ایدهآل» میبینیم، واقعی نیستند؛ اما آسیبی که به روح و روان مادران میزنند کاملاً واقعی است. در این گزارش فاطمه اللهیاری، ارشد روانشناسی و طرحوارهدرمانگر با مطرحکردن این آسیبها، راهکارهای عملی پیش پای مادران میگذارد.
مراقب این تله سمی باشید!
این بازنماییهای اغراقآمیز ۵ تلهٔ روانی پنهان پیش پای ما میگذارند، اللهیاری معتقد است تله اول، عزتنفس مادران را به چالش میکشد؛ این طرحوارهدرمانگر توضیح میدهد:
«وقتی پشتصحنهٔ پر از چالش زندگی خودمان را با ویترینِ جذاب و چندثانیهای دیگران در فضای مجازی مقایسه میکنیم، اولین قربانی، حس شایستگی و توانمندی ماست. مدام فکر میکنیم بقیه «قلقِ مادری» را پیدا کردهاند و فقط ماییم که در حال درجازدن یا اشتباهکردنیم. این شکِ مداوم به خود، تمام لذت و رضایتِ والدگری را از ما میدزدد.
صفحاتِ «سوپرمامها» (مادرانِ همهچیزتمام) با تصاویر ساختگیشان، ما را به سمت سرابِ «مادر کاملبودن» هل میدهند»
وقتی مادری فرسایشی شده است!
«سوپرمامها در فضای مجازی اینطور القا میکنند که هرگز فرزندشان را ناکام نمیکنند؛ درحالیکه از نظر روانشناختی، کودکان برای رشد سالمِ روانشان باید سطوحی از ناکامی را تجربه کنند.
وقتی حس توانمندیِ مادر زیر سؤال میرود، «قطبنمای درونی و غریزی» او هم از کار میافتد. در نتیجه، مادر برای رسیدن به ساحلِ امنِ آرامش، در فضای مجازی مدام به دنبال آموزشهای بیشتر میگردد؛ غافل از اینکه هرچه بیشتر دستوپا میزند، در این اقیانوسِ اطلاعاتِ متناقض بیشتر سردرگم میشود.» این درمانگر ادامه میدهد:
«بخش عمدهای از مراجعین من، مادرانی هستند که بهخاطر القائات فضای مجازی و توهم «سوپرمام بودن»، حالِ خوبِ مادری را ازدستدادهاند و پرورش فرزند برایشان به یک وظیفه بهشدت فرسایشی تبدیل شده است.»
گفتگو با خودتان در ۳ مرحله!
اللهیاری در یکروند سهمرحلهای این بمبی را که سوپرمامها فعال میکنند خنثی میکند:
وقتی در شبکههای اجتماعی تصاویر و رفتارهای بینقص دیگران را میبینید و حس میکنید بهاندازه کافی خوب نیستید، بهجای غرقشدن در افکار یا جنگیدن، این تمرین ۳ گامی را در گفتگو با خودتان اجرا کنید:
گام اول: بهمحض اینکه فکر «تو مادر خوبی نیستی، بقیه بلدن و تو داری خراب میکنی» در سرتان چرخید:
چند ثانیه مکث کنید و یکنفس عمیق بکشید. با این فکر نجنگید و یا خودتان را در این فکر غرق نکنید. در ذهنتان این صدا را نامگذاری کنید و بگویید:
«من متوجهم که این صدای سرزنشگرِ درونِ مغز من است که دوباره تلاش میکند به من ثابت کند که خوب نیستم، اما این صدا، حقیقت واقعی من نیست»
کار را دست کاردان بدهید!
گام دوم: حالا وقت آن است که فرمان ذهن را به بخش والد مهربان و حامی درونی بسپارید تا قاطعانه جلوی آن صدای تخریبگر بایستد:
دستتان را روی سینهتان بگذارید، با صدایی آرام اما محکم به آن صدای سرزنشگر بگویید:
«ایست! کمالگرایی افراطی و مقایسهکردن، مادریِ من را تخریب میکند. من اجازه نمیدهم مادری واقعیام را با تصاویر ویترینی دیگران قضاوت کنی. من حق دارم خسته شوم، گاهی اشتباه کنم و درعینحال مادری امن، واقعی و بهاندازه کافی خوب باشم.»
خداحافظ خطکشهای نمایشی!
گام سوم:
در لایه زیرین این احساس بیکفایتی، کودک درون خودتان را ببینید که ترسیده و شرمسار نشسته است. اکنون با همان بخش والد مهربان و حامی درونی به سراغ این بخش آسیبپذیر بروید:
به احساس شرم و ترسی که در قفسه سینه یا دلتان پیچیده فضا بدهید و با لحنی بسیار گرم و همدلانه بگویید:
«میدانم ترسیدهای و نگرانی که مبادا مادر خوبی نباشی؛ اما من تو و توانمندی تو را باور دارم. نیاز نیست بینقص باشی تا ارزشمند و دوستداشتنی باشی. من اجازه نمیدهم با خطکشهای نمایشی دیگران تحقیر شوی.»
انتهای پیام/
نظر شما