به گزارش پایگاه خبری و رسانه‌ای حوزه‌های علمیه خواهران/قم، خانم فاطمه لطف‌آبادی، معاون پژوهش مدرسه علمیه فاطمه‌الزهرا (س) آران و بیدگل، استاد حوزه، نویسنده و تحلیل‌گر اجتماعی در یادداشتی به تبیین نقش راهبردی و کنشگرانه بانوان طلبه در مدیریت بحران‌های عاطفی و تقویت تاب‌آوری محله‌محور پرداخته است. متن یادداشت به شرح زیر است:

نقش بانوان طلبه در پایداری اجتماع در شرایط جنگی

وقتی جنگ آغاز می‌شود، نخستین و عمیق‌ترین ترک‌ها در دیوارهای خانه ظاهر می‌شوند. در روزهای سخت، فروپاشی روانی اعضای خانواده -به‌ویژه در غیاب سرپرستان و در مواجهه با زخم‌های عمیق فقدان- دیگر یک تراژدی شخصی نیست؛ بلکه نوعی گسست بنیادین اجتماعی است.

اگر این گسست به‌موقع ترمیم نشود، زنجیره‌ی پیوندهای جمعی از هم می‌پاشد و جامعه‌ای از به‌جاماندگان، خلق می‌شود که هر یک در جزیره‌ای از پوچی و استیصال غرق شده‌اند.

در چنین فضای متلاطمی، بازگشت به تعادل یا همان تاب‌آوری، هرگز خودبه‌خود اتفاق نمی‌افتد؛ بلکه نیاز مبرمی به نیرویی است که بتواند میان آموزه‌های انتزاعی دین و نیازهای ملموس و دردناک مردم، پلی مستحکم بزند تا از فروپاشی لایه‌های زیرین جامعه جلوگیری کند.

در این میان، حضور بانوان طلبه، فراتر از یک نقش سنتی یا تبلیغی، به مثابه یک تیم مداخله‌ی حمایتی و معنوی در قلب محله‌ها معنا پیدا می‌کند. هنر این زنان متخصص در آن است که به جای ارائه پاسخ‌های کلیشه‌ای، در کنار مردم می‌نشینند تا رنج و فقدان را در چارچوبی متعالی تعریف کنند. آن‌ها در واقع مسیر تبدیل «سوگ ویرانگر» به «پذیرشی تعالی‌بخش» را هموار می‌کنند؛ مسیری که در روانشناسی مدرن به آن «شکوفایی پس از آسیب» می‌گویند. با این رویکرد، بلوغ روانی و پایداری فردی جایگزین درماندگی می‌شود و دین، از یک مجموعه‌ی تکالیف به دارویی شفابخش برای زخم‌های عمیق اجتماعی تبدیل می‌گردد.

بانوان طلبه در میدان عمل، به عنوان تثبیت‌کننده‌های اجتماعی گام برمی‌دارند. آن‌ها با ایجاد شبکه‌های حمایتی محله‌محور، نظارت می‌کنند تا هیچ خانواده‌ای در برابر فشار جنگ تنها نماند. این زنان با ارائه مشاوره‌های جامع، زنان را برای پذیرش مسئولیت‌های جدید اجتماعی و خانگی آماده می‌کنند تا از پراکندگی اعضا و فروپاشی ساختاری خانواده جلوگیری شود. همچنین، در نقش مدیریت بحران‌های عاطفی، میان نسل‌های مختلف خانواده که تحت فشار جنگ دچار تضاد شده‌اند، میانجی‌گری می‌کنند و با بازخوانی مفاهیم صبر و استقامت، مانع از تبدیل شدن زخم‌های جنگی به کینه‌های خانوادگی می‌شوند.

«تخصص دینی» وقتی با «تعهد اجتماعی» گره می‌خورد، سرمایه‌ای نمادین می‌سازد که باعث می‌شود صدای آن‌ها در محیط‌های مردمی شنیده و پذیرفته شود. با این روش، یک شبکه حمایتی معنوی در سطح خرد شکل می‌گیرد که اثر مستقیم آن، افزایش قدرت تحمل و پایداری کل جامعه در برابر فشارهای بیرونی است.

انتهای پیام/