در روزهایی که عطر اربعین حسین علیهالسلام در کوچههای کربلا پیچیده است، عراق بار دیگر تصویری ماندگار از وحدت، وفاداری و عشق به شهید را به نمایش گذاشت. از نجف، کربلا، بغداد، بصره، سامرا، ناصریه، سماوه و دیگر شهرها، مردم راهی کربلا شدند؛ چنانکه گویی تمام عراق در یک نقطه گرد آمده بود تا پیکر رهبر شهید انقلاب اسلامی را بدرقه کنند.
به گزارش پایگاه خبری و رسانهای حوزههای علمیه خواهران، یکی از بانوان عراقی، آن روز را چنین توصیف کرده است: «فضای این مجلس آمیزهای از روح نجف، کربلا، بغداد، بصره، ناصریه، سماوه و دیگر استانها بود؛ گویی تمام عراق در یک مکان گرد آمده بود. ما در محبت رهبری که خود و خانوادهاش را در راه وحدت ما و در راه اسلام فدا کرد، متحد شدیم و از آن لحظات مبارک، دعایی را به شما تقدیم میکنیم.»
این چند جمله، حقیقت آن روز را به زیبایی روایت میکند؛ روزی که مرزهای جغرافیا رنگ باخت و محبت به شهید، دلهای مردم عراق را در کنار خواهران و برادرانشان از ایران، لبنان و دیگر کشورها به هم پیوند زد.
روایت حاضران از دیروز، از شهری حکایت میکند که سراسر در سوگ بود. خیابانها مملو از جمعیت بود و زنان بسیاری در مسیرها و اطراف خیابانها حضور داشتند، اما بیشتر آنان خود را به بینالحرمین رسانده بودند تا لحظه عبور پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب اسلامی را در جوار حضرت اباعبدالله الحسین علیهالسلام از دست ندهند. شکوه این حضور به اندازهای بود که ادامه مراسم تا روز بعد نیز پیشبینی شد و کربلا خود را برای میزبانی از این بدرقه تاریخی آماده کرده بود.
اما در میان این دریای جمعیت، آنچه بیش از هر چیز نگاهها را به خود جلب میکرد، آری حضور زنان عراقی بود؛ حضوری که نه یک حضور تشریفاتی، بلکه حضوری از جنس تاریخ، از جنس عاشورا و از جنس وفاداری بود.
وقتی پیکر مطهر نوه چهاردهماهه رهبر شهید وارد صحن نورانی حضرت اباعبدالله الحسین علیهالسلام شد، تشییع رنگ دیگری گرفت؛ رنگ زنان گرفت. صداهایی که از میان جمعیت به گوش میرسید، دیگر تنها نوحههای معمول نبود؛ لالاییها و مرثیههای کهن زنان عراقی بود. همان آوازهای سوزناکی که نسلهاست مادران این سرزمین در بدرقه شهیدانشان زمزمه میکنند. آنچنان این لالاییهای اندوهگین و عزاداریهای زنانه بر فضای حرم سایه افکند که صدای مردان در میان آن گم شد و صحن مطهر سیدالشهدا علیهالسلام، برای لحظاتی، تنها پژواک صدای مادران و خواهران داغدار را در خود داشت.
در آن لحظه، تاریخ دوباره جان گرفت. گویی زنان قبیله بنیاسد بار دیگر به کربلا بازگشته بودند؛ همان زنانی که پس از عاشورا، با بخشیدن مهریههای خود، مردانشان را برای رساندن خود به پیکرهای مطهر شهدای کربلا همراه کردند و افتخار تشییع و تدفین فرزندان رسول خدا صلیاللهعلیهوآله را برای همیشه در تاریخ ثبت کردند.
امروز نیز همان روح، همان غیرت، همان وفاداری و همان عشق را در زنان عراق دیدیم؛ گویی میراث بنیاسد، نه در کتابهای تاریخ، بلکه در قلب زنان این سرزمین زنده مانده است. آنان هنوز هم شهید را با اشک بدرقه میکنند، با نوحه و لالایی بدرقه میکنند و حرمت پیکرهای مطهر را چونان امانتی الهی پاس میدارند.
ما، زنان ایران، در برابر این همه محبت، این شکوه، این همدلی و این وفاداری، سر تعظیم فرود میآوریم.
از زنان عراق سپاسگزاریم؛ از حضورتان، از اشکهایتان، از لالاییهایی که قرنهاست زبان سوگ این سرزمین است، از نوحههایی که دلها را تا عصر عاشورا برد و از صبری که یادآور زنان کربلا بود.
شما نشان دادید که میراث بنیاسد هنوز زنده است؛ هنوز زنان عراق، پاسداران حرمت شهیدند و هنوز رسم این سرزمین آن است که پیکرهای مطهر شهیدان را با عزت، با عشق و با وفاداری بدرقه کنند.
این روزها که اربعین حسینی نزدیک است و پیکر رهبر شهید انقلاب اسلامی در جوار حضرت سیدالشهدا علیهالسلام آرام گرفت، بیش از هر زمان دیگری معنای پیوند دو ملت ایران و عراق آشکار میشود؛ پیوندی که بر پایه محبت اهلبیت علیهمالسلام، خون شهیدان و فرهنگ عاشورا شکل گرفته و هیچ مرزی توان گسستن آن را ندارد.
خواهران عراقی؛ از شما سپاسگزاریم که نشان دادید بنیاسد تنها یک قبیله در تاریخ نیست، بلکه فرهنگی زنده در میان زنان عراق است. شما با اشکهایتان، با لالاییهایتان و با حضورتان، پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب اسلامی را همانگونه بدرقه کردید که زنان بنیاسد پیکرهای شهدای کربلا را بدرقه کردند.
این محبت و این وفاداری، برای همیشه در حافظه ملت ایران، و بهویژه در قلب زنان ایران، ماندگار خواهد ماند. سلام بر زنان عراق؛ وارثان بنیاسد، راویان عاشورا و پاسداران همیشگی حرمت شهید.
انتهای پیام/
نظر شما