به گزارش پایگاه خبری و رسانه‌ای حوزه‌های علمیه خواهران/سمنان، سلسله نشست های تبیینی با سخنرانی استاد حوزه خانم مریم جهازی در مدرسه علمیه فاطمه بنت اسد س بسطام برگزار شد.

خانم جهازی در ابتدای سخنان خود ضمن تسلیت این ایام گفت: خداوند درسوره بقره نمی‌گوید «نماز بخوانید» یا «روزه بگیرید»، بلکه می‌گوید «بنده شوید». یعنی تمام هستی‌تان را در مسیر خواست خدا قرار دهید. چرا؟ چون او اولین و بزرگ‌ترین نعمت را به شما داده است: وجود! شما از هیچ بودید و او به شما هستی بخشید.

وی افزود: خداوند در آغاز سوره بقره، همه انسان‌ها را به یک فراخوان اساسی دعوت می‌کند: «ای مردم! پروردگارتان را بندگی کنید؛ آن کسی که شما را آفرید». این آیه، ما را به ریشه‌ی همه نعمت‌ها متوجه می‌سازد؛ نعمتِ هستی که برترین نعمت است که خداوند نه فقط ما را از عدم به وجود آورده، بلکه با صفت «ربوبیت» خود، لحظه‌به‌لحظه ما را پرورش می‌دهد و نعمت‌های مادی و معنوی را پیوسته به ما ارزانی می‌دارد در حقیقت، عبادتِ حقیقی، پاسخی است به این همه احسان؛ یعنی انسان با تمام وجودش تسلیم خالق خود شود، شکرگزار نعمت‌هایش باشد و با تقوا، از هر چه او را از مسیر بندگی دور می‌کند، دوری گزیند. پس این آیه، نقشه راهی است برای ساختن زندگی‌ای که در آن هر نفس، شکرِ نعمتِ «خَلَقَکُمْ» باشد و هر قدم، گامی به سوی «تتَّقُونَ».»

وی بیان کرد: نعمتِ وجود، نه یک نعمت در کنار نعمت‌هاست، بلکه حقیقتِ همه نعمت‌هاست. عقل، سلامت، علم، ایمان و هر چه هست، همه فروع و شعبِ این نعمتِ اُولی‌اند. اگر اصالتِ وجود نبود، هیچ یک از این عطایا مجالِ ظهور نمی‌یافتند. پس کانونِ همه نعمت‌ها، همان «اِیجاد» است؛ همان «کُن فَیَکون» که از دلِ عدم، عِینِ وجود را بیرون کشید.»

خانم جهازی یادآور شد: این نعمتِ بی‌بدیل، با خود تکلیفی اَزَلی به همراه دارد و آن، عبودیت است. عبودیت، نه یک شعار، بلکه حقیقتِ وجودیِ انسان است؛ یعنی انسان در عمقِ ذاتِ خود، «عبد» آفریده شده است. اگر آفرینش، هدیةُالوجود است، پس شکرِ آن، همانا تسلیمِ مَحض در برابرِ خالقِ وجود است. به تعبیرِ اهلِ معرفت، وجودِ انسان، زبانِ حالِ بندگیِ اوست. هر نفسی که می‌کشد، فریاد می‌زند که «منِ موجود، از آنِ موجودِ مطلق هستم».»

وی درپایان اقزود: مرگ حقیقتی گریزناپذیر است که هیچ انسانی از آن مستثنی نیست. آنچه انسان‌ها را متمایز می‌سازد، نوع مواجهه با آن است. شهدا، مرگِ تضمین‌شده را با آگاهی پذیرفتند و آن را به ارزش‌ترین لحظه‌ی عمر بدل ساختند. آنان مرگ را در آغوش کشیدند تا به وصالِ محبوب برسند. خوشا به حالشان که این گوهر را برگزیدند و خوشا به حالِ ما که از ایشان، زیستنِ آگاهانه را می‌آموزیم.

انتهای پیام/