به گزارش پایگاه خبری و رسانه‌ای حوزه‌های علمیه خواهران/ هرمزگان، خانم راضیه سلطان عباسی ندوشن، مدیر حوزه علمیه خواهران این استان، در یادداشتی پیرامون جلوگیری از سقط جنین و نقش اجتماع در پاسداری از حیات نوشت: سقط جنین، صرفاً پایان یک دوره بارداری نیست؛ در بسیاری از مواقع، خاموش شدن فرصتی برای زیستن، بالندگی و تداوم نسل بشمار می‌رود. هر جنینی، حامل فردایی است که هنوز مجال شکفتن نیافته و هر تصمیمی برای زدودن آن، غالباً در بستری از ترس، اجبار، تنگدستی، انزوا یا ناآگاهی اتخاذ می‌شود. از این رو، ممانعت از سقط جنین، تنها یک مسئله پزشکی یا شخصی نیست، بلکه امری انسانی، اخلاقی، اجتماعی و فرهنگی است که مشارکت همه‌جانبه نهادهای تأثیرگذار جامعه را طلب می‌کند. متن یادداشت به‌شرح زیر است:

در بسیاری از مواقع، زنانی که به سوی سقط سوق داده می‌شوند، نه از روی بی‌مبالاتی، بلکه در پی بحران‌های عاطفی، اقتصادی یا خانوادگی به چنین تصمیمی نزدیک می‌گردند. در چنین شرایطی، بیش از هر چیز، نیاز به پشتیبانی، همدردی و امید است. اگر جامعه بتواند به‌جای سرزنش، پناهگاه و راهگشا باشد، بسیاری از بارداری‌های در معرض خطر، حفظ خواهند شد. درست در همین نقطه است که نقش مساجد، کنشگران فرهنگی، مراکز درمانی و مجموعه‌های تبلیغی پررنگ می‌شود.

مسجد در فرهنگ اسلامی و ایرانی، فراتر از یک مکان عبادت، کانون آرامش، همبستگی، آموزش و رفع مشکلات اجتماعی است. مسجد می‌تواند با ایجاد فضایی امن و صمیمی، مادران نگران را به شنیده شدن و درک شدن امیدوار سازد. حضور رهبران دینی آگاه، مشاوران دلسوز و گروه‌های مردمی در مسجد می‌تواند به زنانی که در آستانه تصمیمی دشوار قرار دارند، این پیام را برساند که تنها نیستند و برای گذر از این بحران، راه‌هایی انسانی و قابل اعتماد وجود دارد. مسجد، اگر به درستی ایفای نقش کند، می‌تواند به پناهگاهی برای احیای امید مبدل شود.

فرهنگ‌سازی درباره ارزش زندگی، حرمت جنین (که خداوند در قرآن می‌فرماید: «وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ مِن سُلَالَةٍ مِّن طِینٍ» - مؤمنون/۱۲)، مسئولیت‌پذیری در خانواده و پیامدهای روانی و اجتماعی سقط جنین باید به‌طور مستمر و خلاقانه صورت پذیرد. تولید محتوا، برگزاری کارگاه‌های آموزشی، بهره‌گیری از ظرفیت رسانه‌های محلی و شبکه‌های اجتماعی، و گفتگو با نسل جوان می‌تواند آگاهی عمومی را ارتقا بخشد. جامعه‌ای که درباره فرزندآوری، چالش‌های بارداری و راه‌های حمایت از مادران، دانشی درست دارد، کمتر در معرض تصمیم‌های شتاب‌زده قرار می‌گیرد.

پزشکان، ماماها، مشاوران سلامت و مراکز درمانی، اولین نقطه ارتباط بسیاری از زنان باردار با نظام حمایتی هستند. اگر این نهادها با رویکردی انسانی، غیرقضاوت‌گر و آگاهی‌بخش عمل کنند، می‌توانند از بسیاری از سقط‌ها جلوگیری نمایند. ارائه مشاوره‌های دقیق، معرفی حمایت‌های روانی و اقتصادی، و یادآوری آسیب‌های جسمی و روانی سقط، بخشی از وظیفه این مجموعه‌هاست. در حقیقت، هر مرکز بهداشتی می‌تواند به حلقه‌ای از زنجیره حمایت تبدیل شود.

از سوی دیگر، نهادهای تبلیغی و دینی با استفاده از زبان اثرگذار، می‌توانند ارزش حیات را در ذهن و قلب مردم زنده نگه دارند. تبیین نگاه دینی به جنین، بازگویی مسئولیت پدر و مادر، و تأکید بر رحمت الهی و امکان عبور از سختی‌ها (همانطور که در آیه «إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ یُسْرًا» - انشراح/۶ آمده است)، می‌تواند بسیاری را از تصمیم‌های جبران‌ناپذیر بازدارد. البته این امر زمانی مؤثر است که لحن آن با مهربانی، درک شرایط واقعی و دوری از سرزنش همراه باشد.

در نهایت، جلوگیری از سقط جنین نیازمند حرکتی جمعی است؛ حرکتی که از مسجد آغاز می‌شود، با فرهنگ‌سازی استمرار می‌یابد، در نظام سلامت کامل می‌شود و با تبلیغ و آگاهی‌بخشی عمق می‌گیرد. اگر جامعه بتواند به مادران در تردید، امید، حمایت و راه‌حل ارائه دهد، بسیاری از جان‌های نارس از خزان زودرس نجات خواهند یافت. پاسداری از جنین، پاسداری از آینده است؛ آینده‌ای که با همدلی، مسئولیت و ایمان می‌توان آن را حفظ نمود. «وَمَنْ أَحْیَاهَا فَکَأَنَّمَا أَحْیَا النَّاسَ جَمِیعًا» (مائده/۳۲) - و هر کس نفسی را (از مرگ) نجات دهد، گویی همه مردم را نجات داده است.

انتهای پیام/