خاطره ای از سردار شهید قاسم سلیمانی در شب قدر سال گذشته

شناسه خبر : 91546

1399/02/28

تعداد بازدید : 486

خاطره ای از سردار شهید قاسم سلیمانی در شب قدر سال گذشته
آقای محمود خالقی، دبیر شورای علمی تربیتی حوزه‌ها علمیه خواهران و از هم‌رزمان سردار شهید قاسم سلیمانی، در یادداشتی به بیان خاطره ای از دیدار با این سردارشهید در حرم امیرالمؤمنین در شب قدر سال گذشته پرداخت.

به گزارش خبرگزاری کوثر، محمود خالقی، دبیر شورای علمی تربیتی حوزه های علمیه خواهران در یادداشتی به بیان خاطره ای از دیدار سردارشهید قاسم سلیمانی در حرم امیرالمؤمنین در شب قدر سال گذشته پرداخته است. در ادامه متن کامل این یادداشت تقدیم می گردد: 

روز جمعه، هجدهم ماه مبارک رمضان ۱۴۴۰ مصادف با سوم خرداد ۱۳۹۸ برای اقامتی ده روزه، با خانواده وارد نجف اشرف شدیم، پیش بینی ساعت ورود به نجف، فرصت روزه آن روز را از ما گرفته بود. برای یافتن نشانی محل اسکان زیر آفتاب باغ نجف، خیابانها و کوچه های زیادی را بالا و پایین کردیم. همه بي ثمر بود، گرمای فوق العاده هوا آدم را کلافه می کرد، بالاخره یک روحانی فاضل از اهالی نجف، متوجه خستگی و تشنگی ما شد و به کمکمان آمد. دریافت که مسافریم و روزه نیستیم. در لابی ساختمان موسسه فرهنگی‌اش؛ با آب خنک از ما پذیرایی کرد، بعد سپردمان به یکی از کارکنان آنجا تا با وسیله نقلیه شخصی اش ما را به محل اسکان برساند.

 سفر از قم تا نجف، تقريبا ۲۴ ساعت طول کشیده و خسته‌مان کرده بود. شخصا ترجیح دادم بعد از استراحت و انجام غسل زیارت و جمعه، نماز را در حرم مطهر حضرت امیر سلام الله عليه بخوانم. دو سه ساعتی به مغرب مانده، گوشه‌ای از حرم مشغول نماز شدم، تقریبا نماز ظهر تمام شده بود که در کمال تعجب و ناباوری ناگهان دیدم حاج قاسم از کنارم گذشت. یادم افتاد حدود یک هفته قبل از آن، تهران، درمنزل شهید تهامی، وقتي به حاج قاسم گفتم خدا بخواهد بمناسبت دهه آخر ماه مبارک» نجف مشرف باشم؛ جواب داد: من هم دوست دارم شب نوزدهم را در حرم امیرالمومنین علیه السلام احيا بگیرم.

 کمی جلوتر ایستاد برای خواندن اذن دخول. رفتم جلو برای سلام و احوالپرسی، حسین پورجعفری و دو سه نفر دیگر که آنها را نمی شناختم، همراهش بودند. حاج قاسم گفت: زیارت می کنم؛ بر می‌گردم با هم حرف میزنیم.

 مشغول زیارت و دعا شدم، حسین هم کنارم ایستاد به زیارتنامه و نماز.

زیارت حاج قاسم نزدیک یک ساعت طول کشید، وقتي برگشت گفت: بعد از مغرب تماس میگیرم و با هم قرار می گذاریم. گرم و صمیمی، همدیگر را بغل کردیم، بعضی از زائران ایرانی و عراقی، او را شناخته و با نگاهی حسرت بار، صحنه روبوسی ما را تماشا می کردند، بعضی هم با ایماء و اشاره سفارش می دادند از طرفشان، حاجی را ببوسم.

سعادت زیارت حضرت و توفیق دیدار حاج قاسم، حال خوشی برایم ایجاد کرد. انگار روی زمین نبودم. این دیدار را پذیرایی امام العارفین سلام الله عليه تلقي کردم، قطعا عنایت ایشان بود که آن ساعت خاص حرم باشم و در مسیر ورود حاج قاسم مشغول نماز شوم.

 بعد از مغرب، تماس گرفت و قرار گذاشتیم ساعت ۱۰ باب القبله همدیگر را ببینیم کمی زودتر از وقت، با هفت، هشت نفر دیگر آمد. در صحن مطهر حضرت، وارد غرفه‌ای شدیم که گویا از قبل برای همین منظور پیش بینی شده بود، حاجی دلش می خواست بالای پشت بام احیا بگیریم. اما گفتند کارگران مشغول بنایی‌اند و اوضاع آنجا بهم ریخته است. او هم اصرار نکرد و پذیرفت، از جمع حاضر در اتاق

حسین یک نفر دیگر را به من معرفی کرد: ابومهدی المهندس، با اسم ابومهدی آشنا بودم ولی تا آن شب، او را ندیده بودم. چهره ای نورانی و دوست داشتنی داشت، با یک نگاه و در همان لحظه، شدیدا به او علاقه مند شدم. طوري که دلم می خواسته باز هم در مدت اقامت در نجف او را ببینم.

 همه مشغول ذکر و تلاوت قرآن شدند. هیچ کس با دیگری حرف نمیزد، حاجی هم عینکش را زد و نشست به تلاوت قرآن. عبادت فردی مان یک ساعتی طول کشید. بعد حاجی گفت: می خواهیم سه شبانه روز نماز قضا بخوانیم، شما امام جماعت باش، با اینکه امامت برای آن مامومين عزیز و آبرومند در درگاه خداوند برایم سنگین بود؛ اما پذیرفتم و گفتم چشم. کار دیگری هم نمی شد انجام داد. تنها من در آن جمع، طلبه بودم. گرچه من هم ملبس به لباس روحانیت نیستم.

به هر ترتیب ایستادیم و چهار رکعت نماز ظهر را با آرامش و طمأنينه خوانديم، بعد از سلام، حاجی سرش را آورد جلو و آهسته و با حجب و حیای زیادی گفت: فلانی!! هم نماز زیادی باید بخوانیم و هم اعمال دیگری باید انجام دهیم!! اگر امکان دارد نمازها را قدری سریع تر بخوانیم.

یادم افتاد که هفته قمل، منزل شهید تهامی، در جمع دوستانه و خانوادگی مان نیز همین تقاضا را داشت؛ ولی خیلی خودماني، آنجا گفت: حاج محمود مهمان ها افطار نکرده اند، نماز را تند بخوان؛ طولش نده! اما شبا احيا، این را با ادبیاتی متفاوت و خیلی رسمی گفت؛ چون بیشتر مامومین مرا نمی شناختند و حاجی خواست احترامم به عنوان امام جماعت حفظ شود. مراعات این نکته اخلاقی به ظاهر کوچک اما در واقع بزرگ در زندگی سردار شهيدمان فراوان بود.

 به هر حال، به نماز سرعت دادم و سه شبانه روز نماز قضا را خواندیم. بعد از آن، حاج قاسم شروع کرد به خواندن دعای جوشن کبیر، باحال خوشی میخواند و گریه می کرد، مدتها بود صدای گریه بلند حاجی را در حال دعا نشنیده بودم.

 البته سال های خیلی دورتر در گلزار شهدای کرمان، به ویژه کنار مزار شهید يوسف‌الهی، بعضی شبهایی که در منزلش می ماندم و نیز عصرهای جمعه در روضه های هفتگی خانه اش، به دفعات شاهد گریه‌های بلند او بودم.

 با همان حال، تقریبا نصف دعا را خواند و بقیه را واگذاشت به ابومهدی که صدا و الحني حزین و دلنشین داشت.

بعد از اتمام دعا، دو سه نکته کوتاه اخلاقی را متذکر شدم. از جمله، با اشاره به آیه شریفه « وَلْيَعْفُوا وَلْيَصْفَحُوا ۗ أَلَا تُحِبُّونَ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ» یادآور شدم برای اینکه مشمول غفران الهی شویم؛ همه کسانی را که حقی به گردنمان دارند، ببخشیم.

بعد مشغول قرآن سرگرفتن شدم ؛ بدون رفتن به حاشیه و صرفا با قرائت ادعيه و عبارات وارد شده در آن شب و شفیع قرار دادن ائمه معصوم سلام الله عليهم.

 در آخر، چند دقیقه کوتاه ، از مصائب عقیله بنی هاشم سلام الله عليها یاد کردم واینکه زینب کبری سلام الله علیها در چنین شبی، فرق شکافته پدر را دیدند و عصر عاشورا بدن بی سر برادر را... و در حالی که قطرات اشک بر گونه همه جاری بود، با خواندن دعای "اللهم ارزقنا توفیق الطاعة…” آخرين درخواست‌های آن جمع آسمانی را به محضر حق تعالی منعکس نمودم، همه مراسم قرآن  سر گرفتن، حدود ۲۰ دقیقه طول کشید.

 بعد از آن، در فضای نسبتا تاریک اتاق، هر کدام مشغول نماز شب شدند. پس از فراغت از نافله، چراغ را روشن کردند و با چای از حاضران پذیرایی شد. حاج قاسم گفت: من باید بروم و آماده شوم تا ان شاء الله بعد از نماز صبح، برگردم ایران.

خداحافظی کردیم و از غرفه آمدیم بیرون. جلوی در همان غرفه، جمع حدود بیست نفره ای از زائران ایرانی روی سکویی کم ارتفاع، نشسته بودند و یک نفر برایشان روضه می خواند.

حاجی بدون اینکه حرفي بزند؛ رفت پشت سر زائرها نشست و با آنها یک دل سیر گریه کرد.

 همان گونه که در قرآن تصریح شده - وان تعدوا نعمة الله لا تحصوها - نعمت های الهی قابل شمارش نیستند و در این میان عطاهای ویژه ای هستند که سرآمد نعمت های دیگر به حساب می آیند. من قطعا احیای آن شب را از جمله بزرگترین نعمت‌ها در حق خودم می دانم. شب ۱۹ ماه مبارک رمضان، در محضر شريف اميرالمؤمنين سلام الله عليه و در جمع آن انسان های آسمانی.

اگرچه احياهای فراموش نشدنی دیگری با دوستان شهید و سفر کرده ام داشته‌ام؛ اما شرایط سال گذشته و سعادت تشرف به محضر مجسمه تقوا و عدالت؛ مولی الموحدين عليه السلام احیای آن شب را برای من استثنایی کرد.

 حاج قاسم می‌گفت: شب های قدر یکی دو سال قبل، یک شب کربلا بودم؛ شب دیگر حرم حضرت رقیه سلام الله علیها و یک شب دیگر بین رزمندگان مقاومت در صفوف مقدم عمليات. حضور در اماکن متبرک برای او اتفاق تازه‌اینبود.

اما از آنجا که وسعت یافتن ظرفیت وجودی حاج قاسم و مهیا شدن مقدمات اجابت دعای همیشگی او در پیوستن به قافله شهیدان، در شب نوزدهم رمضان ۱۴۴۰ فراهم شده است، شاید برای او هم شبی ویژه و استثنایی قلمداد شده باشد:

 چه مبارکه سحری بود و چه فرخنده شبی /  آن شب قدر که این تازه برانم دادند!

 چه بسا در همان مراسم ساده و خودمانی، در توسل، دعا و گریه های طولانی و بلند آن سه بندہ مخلص در حرم امیرالمومنين عليه افضل صلوات المصلين، فوز عظیم شهادت، برایشان رقم خورده باشد، آن هم به دست شقی ترین افراد همچون مولای شهیدشان علي عليه السلام. نعم، انهم فلما قضوا نحبهم، قتلهم " اشقى الأشقياء من المعاصرين" یتبع "اشقی الأشقياء من الأولين والآخرين"!